فلک را جور بی اندازه گشتست

جهان را رسم و آئین تازه گشتست

هَزار امروز هم آواز زاغ است

گل از بی رونقی ها خار باغ است

نه خندان غنچه ، نه سرو از غم آزاد

نه گل خرم ، نه بلبل خاطرش شاد

غم دیرینه گر در سینه داری

چه غم گر باده ی دیرینه داری

دو چیز اَندُه بَرَد از خاطر تنگ

نی خوش نغمه و مرغ خوش آهنگ

فلک را عادت دیرینه این است

که با آزادگان دائم به کین است

میرزا نصیر اصفهانی ( قرن 12)