تقریبا بر تمامی اهالی موسیقی روشن است که مبحث آموزش موسیقی در کشور ، موضوعی مهم و روند فعلی آن بسیار افسار گسیخته است . اکثر هنر آموزان موسیقی از عدم تخصص و ضعف شدید در مباحث تئوریک رنج میبرند و هیچ تلاشی برای ارتقاء سطح دانش خود به عمل نمی آورند و آنقدر در کاسبی کردن و اجراهای سفارشی و کم مایه ، غرق شده اند که به نظر نمیرسد این وضع نابسامان به سامانی برسد .

در این بی برنامگی و اوضاع آشفته  ، تعامل بین کانون مدرسین خانه موسیقی و مرکز گسترش آموزشهای هنری، منجر به برگزاری آزمونهایی برای تایید صلاحیت هنر آموزان موسیقی ، با هدف جهت دادن به امر آموزش گردید . این موضوع میتوانست بارقه امیدی باشد که تا حدودی اوضاع آموزش در موسیقی روندی نظام مند به خود بگیرد. ولی نگارنده به عنوان کسی که کارت صلاحیت را دریافت کرده ام به شدت از اینکه در چنین آزمون سطحی شرکت کردم نادم و پشیمانم و با روند فعلی امیدی به بهبود وضع آموزش ندارم .

برای آزمون من در رشته نوازندگی تنبک آقایان مسعود حبیبی – داود گنجه ای – محمد اسماعیلی و محمد سریر حضور داشتند و طبیعتا با توجه به تنبک نواز بودن محمد اسماعیلی انتطار داشتم که سوالها تخصصی باشد ، ولی با کمال تعجب آنچه از من پرسیده شد ،  بسیار سطحی بود . سوالهایی مثل سنکپ چیست؟ میزان شش شانزدهم ساده است یا ترکیبی ؟ موقع پیش در آمد، تنبک نواز چه ریتمی باید بنوازد ؟ و یا فرق ریتم و وزن. هیچ کس نگفت آنچه درس میدهی چیست ؟ یا یک صفحه به ما تدریس  کن تا روش تو را در تدریس ببینیم . آنچه زننده بود در خواست اجرای میزان دو چهارم بود که وقتی از دوره عالی کتاب بهمن رجبی نواختم ، اسماعیلی از من خواست که ساده بزنم  و دو چهارم ساده ( یک  و  دو  و  ) او را راضی کرد! در ادامه صفحه ای از کتاب خودش را که به روش منسوخ شده سه خطی نوشته بود انتخاب کرد و خواست که بنوازم . ریتمهایی بسیار ابتدایی که هرگز نمیتوانند نشان دهنده سطح نوازندگی  کسی باشند در این میان چشمکها و اشاره های داود گنجه ای را هرگز نفهمیدم ! و در پایان و در پاسخ به اعتراض من به روش آزمون ، گفت: آقا قبول شدی دیگه ولش کن برو ...! و دو هفته بعد کارتی به  من اعطا شد که نشان از صلاحیت من در تدریس بود !

سعید هدهدی